Pytania podatnika:
1. W sytuacji kiedy zakupy dotyczące projektu zostały sfinansowane w 100% zaliczki to w którym momencie 15% wartości faktury powinny być dane w koszty podatkowe czy w momencie pomniejszenia kolejnej refundacji o 15%?
2. Jeśli te wydatki były poczynione w 2009 r. a do końca kwietnia Wnioskodawca złoży zeznanie podatkowe a refundację otrzyma po kwietniu 2010 r. to czy powinien skorygować zeznanie roczne PIT-36L?
3. Po wykorzystaniu zaliczki Wnioskodawca najpierw sam finansował zakupy dotyczące projektu a później składał wniosek o refundację – czy w tej sytuacji powinien odnosić wszystkie koszty na bieżąco w dacie poniesienia wydatku, czyli w dacie faktury a w momencie refundacji robiąc korektę kosztów?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 23.03.2010 r. (data wpływu 29.03.2010 r.) oraz piśmie z dnia 10.06.2010 r.(data wpływu 17.06.2010 r.) uzupełniającym braki formalne na wezwanie Nr IPPB1/415-287/10-2/AM o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie rozliczenia otrzymanej dotacji – jest nieprawidłowe.

[...]

Reasumując na tle powołanych przepisów oraz przedstawionego stanu faktycznego stwierdzić należy, iż środki uzyskane z dotacji przeznaczonej na cele inne niż inwestycyjne będą stanowiły przychód z prowadzonej działalności gospodarczej, zwolniony od opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 129 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie wydatki bezpośrednio sfinansowane ww. przychodami zwolnionymi od podatku, nie będą mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej.

Natomiast środki uzyskane z dotacji przeznaczone na zakup środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych nie stanowią przychodu z działalności gospodarczej.

Stanowisko Pana, iż otrzymana dotacja korzysta ze zwolnienia na podstawie przepisów art. 21 ust.1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych należało uznać za nieprawidłowe.

Wydatki poniesione w okresie od 08-12/2009 zostały sfinansowane w całości z zaliczki otrzymanej na poczet przyznanej Wnioskodawcy dotacji. Oznacza to, iż wydatki poniesione do wysokości otrzymanej dotacji (zaliczki) nie stanowią kosztu uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej. Koszem uzyskania przychodu będzie natomiast kwota wydatków w części przekraczającej wartość otrzymanej dotacji (zaliczki), które stanowią środki własne Wnioskodawcy.

W świetle powyższego, skoro wszystkie wydatki w 2009 r. były pokryte dotacją to wydatki te nie stanowią kosztów uzyskania przychodów i Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do złożenia korekty zeznania podatkowego za 2009 r.

Natomiast wydatki sfinansowane w 2010 ze środków własnych Wnioskodawca powinien ująć w podatkowej księdze przychodów i rozchodów w momencie ich poniesienia. Natomiast po otrzymaniu refundacji dokonać korekty poniesionych kosztów.

Interpretacja indywidualna z dnia 05.07.2010 r., sygn. IPPB1/415-287/10-4/AM – Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

Kolejne etapy konkursu przeplatane były innowatoriami (warsztatami z ekspertami od budowania biznesu, finansowania, tworzenia zespołu, prezentacji, relacji z mediami) i oczekiwaniem na wyniki kolejnych zadań konkursowych. Z 200 czy 250 (różne źródła różnie podają) zgłoszeń nasz projekt dotarł do finałowej trójki, co zakończyło się uroczystą galą na Giełdzie Papierów Wartościowych w dniu 1 czerwca 2010. Zdobyliśmy drugie miejsce i zainteresowanie projektem wśród obecnych na gali Inwestorów – Aniołów Biznesu chcących wesprzeć obiecujące, innowacyjne projekty.

W związku z sukcesem pojawiły się o nas pierwsze wzmianki w mediach – napisali o nas w Pulsie Biznesu i Portalu Innowacji. Relacja z gali transmitowana była przez TVN24, aczkolwiek dostęp do materiału z przyczyn bliżej nieokreślonych nie został upubliczniony. Jeśli ktoś z Was oglądał naszą prezentację w TV to miał więcej szczęścia niż ja

Dyplom otrzymaliśmy z rąk pana Jacka Błońskiego (LBA) i Wojciecha Szapiela (PIF), galę poprowadził znany z programu „Plus Minus” dziennikarz i publicysta ekonomiczny Tadeusz Mosz.

Zdjęcia z gali wyczarowane z prywatnego nagrania video – a to dzięki uprzejmości Grzesia Klocka, który podjął się operowania naszą mini kamerą

Niezależnie od tego jak kto definiuje to słowo innowacyjność tak naprawdę sprowadza się do pomysłu na usprawnienie czegoś co robisz na codzień. W dalszym etapie pomysł się opracowuje, realizuje i dalej usprawnia (cykl Deminga też ma tu zastosowanie). Celem takiego usprawnienia jest krótko mówiąc oszczędność zasobów – czasu, pieniędzy, ludzi czy np. mocy obliczeniowej i pamięci komputera. Są ludzie, którzy mają większe predyspozycje do wymyślania usprawnień od innych, są też i tacy, którzy nie zauważają co można poprawić w procesach, których są częścią, ale są świetni w opracowywaniu „how to”, jeśli tylko zwrócić ich uwagę na to co można zmienić i jakie efekty dzięki temu można uzyskać. Znam jednak i takie osoby, które będą zaprzeczać jakimkolwiek korzyściom z wprowadzania zmian czy sensowości najlepszych nawet pomysłów na optymalizację, chwytając się nie zawsze racjonalnych uzasadnień. Zachowanie takie można jednak zrozumieć analizując perspektywę ludzi biorących udział w optymalizowanych procesach – optymalizacja może oznaczać dla nich redukcję etatu lub zakresu obowiązków, a może i obniżenie ważności w hierarchii. Strach przed zmianą ułożonego i powtarzalnego życia sprawia, że większość z nas nie podejmuje ryzyka zmiany stanowiska, pracy czy zamieszkania. Przyzwyczailiśmy się, bo jest to komfortowy stan dla naszego umysłu, do postępowania zgodnie z wytycznymi od rodziców i dziadków – ucz się pilnie, idź na studia, znajdź dobrą pracę, ustatkuj się, załóż rodzinę i umrzyj godnie. Po drodze nie wpajano nam kombinowania jak ominąć trudności, bo w naszej kulturze „kombinowanie” (opracowywanie koncepcji, wymyślanie usprawnień i obejść) oznacza coś złego i kojarzy się z oszukiwaniem. Panuje u nas przekonanie, że skoro ktoś myśli nieszablonowo, nie chce iść z prądem, to na pewno ma złe zamiary i chce kogoś wykorzystać do własnych celów, a do tego krzywdząc jeszcze innych. I znowu patrząc z perspektywy ostatnich dziesięcioleci w Polsce można znaleźć uzasadnienie dla takiego zachowania. Nie chcę go oceniać, bo dla każdego stereotypu istnieje powód zakorzeniony w przyrodzie czy kartach historii, ale może warto zwrócić uwagę na to skąd bierze się nasza naturalna niechęć do bycia innowacyjnym. Może warto też zamiast patrzeć ile możemy stracić zacząć zauważać ile możemy zyskać?

Część młodego pokolenia, którego jestem przedstawicielką, zauważa, że pewne zmiany są konieczne i stara się je aktywizować. Będę się trzymać swojej perspektywy, bo jest mi najlepiej znana. Otóż widząc działający jakby w zwolnionym tempie i mało efektywny proces w życiu czy pracy, szukam przyczyn, analizuję je i wymyślam jak owy proces zoptymalizować. Zakładam, że zawsze się da, tylko nie zawsze ma to uzasadnienie. Nie mówię tu o abstrakcji (z mojego punktu widzenia) łańcucha logistycznego, ale małych procesach, których jestem częścią i na których realizację mam jakiś wpływ. W zależności od nastawienia na zmiany mojego przełożonego czy zespołu, z którym pracuję moje pomysły na usprawnienia mogą przejść z fazy idei do fazy opracowywania i wdrażania. U ostatniego pracodawcy dostępne były dwa świetne narzędzia promujące wewnętrzną innowacyjność – szkolenia i warsztaty dla kadry kierowniczej z zarządzania zmianami i program aktywizacji pomysłów usprawniających procesy, tzw Work-Out. Szkocki optymizm i pęd do doskonałości z różną skutecznością przelewano na pracowników w formie korporacyjnego przesłania w 41 krajach. Dla osób, które chciały coś zmienić w swoim środowisku pracy na lepsze były nagrody i to całkiem pokaźne, będące motywacją również dla tych, którzy z zasady biernie podchodzili do tematu optymalizacji własnej pracy.

Znając już taką perspektywę chciałam poznać jak do tematu podchodzą firmy lokalne, w których pracują moi znajomi. Nie zdziwi pewnie nikogo, że nie znalazłam w ich miejscach pracy odpowiednika Work-Out’a. Co gorsza w dużych krajowych przedsiębiorstwach, gdzie potencjał usprawnień jest naprawdę wysoki, nie aktywizuje się go w żadnym stopniu. Ludzie na niższych stanowiskach, którzy mają dobre pomysły na zmiany są ignorowani albo spychani na boczny tor, często w obawie przed niezrozumieniem przechodzą w stan bierności, a po jakimś czasie zmieniają pracę w poszukiwaniu zaginionej Atlantydy. Gdyby dla takich osób dostępne byłyby narzędzia ułatwiające komunikację innowacyjnych idei z managementem i późniejsze ich wdrożenie, nie dość, że mogłyby przyczynić się do poprawienia warunków w firmie, to zatrzymałyby w niej tych, którym jeszcze coś się chce.

A jak innowacyjność określana jest przez POIG? Z definicji mówi się o opracowaniu, wdrożeniu i zastosowaniu czegoś nowego, co na rynku istnieje nie dłużej niż 3 lata. Ograniczenie czasowe ma tu pewnie na celu promocję nowoczesnych rozwiązań technologicznych, organizacyjnych i marketingowych i niestety nie promuje samego nastawienia innowacyjnego, czyli pomysłowości na zmiany usprawniające działanie przedsiębiorstwa. Bo czy trzeba kupować nową maszynę za kilka milionów zł do produkcji cukierków, jeśli wystarczy wymienić eksploatowaną od 20 lat na taką, która ma tylko 5 lat za kilkaset tysięcy zł? Nie znam się na wytwarzaniu cukierków, ale podany przykład równie dobrze może dotyczyć każdej firmy, której trzon działania stanowi linia produkcyjna i koszmarnie drogie urządzenia. W programie POIG 8.1 w ramach którego złożyliśmy wniosek, innowacyjna musi być usługa cyfrowa, czyli taka, którą świadczy się drugiej stronie w wersji elektronicznej. Wymagania szczegółowe precyzują co taką usługą nazywamy:

• e-usługi są świadczone w sposób częściowo lub całkowicie zautomatyzowany przez technologię informacyjną i wymagają niewielkiego udziału człowieka po stronie usługodawcy,
• e-usługi są świadczone za pomocą systemów teleinformatycznych w publicznych sieciach telekomunikacyjnych,
• e-usługi są świadczone na indywidualne żądanie usługobiorcy,
• e-usługi są wykonywane bez jednoczesnej obecności stron w tej samej lokalizacji

I nie mam co do powyższych żadnych zastrzeżeń, z wyjątkiem interpretacji tych zapisów przez niektórych ekspertów oceniających wnioski, w skutek braku spójnych wytycznych. Otóż każda e-usługa w celu zachowania dobrego wizerunku i postrzegania wysokiej jakości jej świadczenia wymaga wdrożenia procesu obsługi klienta, a ta jak to zwykle bywa wymaga udziału człowieka po stronie usługodawcy. Tzw helpdesk w bardzo szerokim zakresie, począwszy od rozwiązywania problemów technicznych, przez pomoc merytoryczną, na zgłaszaniu i analizowaniu propozycji usprawnień e-usługi skończywszy, to czasami kilkuosobowy dział, wysokie koszty telekomunikacyjne i dedykowane aplikacje. Przez niespójność relacji osób doświadczonych w składaniu wniosków w programie POIG 8.1 i silną sugestię ze strony firmy doradczej piszącej dla nas wniosek zrezygnowałam z ujmowania kosztów helpdesku. Z dwojga złego wolę otrzymać pozytywną ocenę merytoryczną bez finansowania helpdesku z pomocy publicznej niż nie otrzymać dotacji przez niekorzystną dla mnie interpretację pierwszego punktu definicji e-usługi.

A jakie są Twoje przemyślenia na temat podejściu do innowacji w naszym kraju?

Tego samego dnia zmiany we wniosku zostały wprowadzone, a w dniu dzisiejszym poprawiony dokument z załącznikami złożony został w siedzibie Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw na Smoczej. Przed nami teraz kolejne tygodnie oczekiwań na zapytania w ramach oceny merytorycznej. Mam nadzieję, że nie będzie ich dużo więcej niż na etapie oceny formalnej i przejdziemy przez to w miarę bezboleśnie.

Dla tych, którzy myślą, że dotacja to łatwa kasa proponuję przeczytanie bloga jednego z beneficjentów POIG 8.1 – serwis USPRO. Chciałabym wierzyć, że to odosobniony przypadek i więcej firm ma w relacjach z ARP szczęście niż pecha. Wynik analizy ryzyka mojego przypadku podpowiada mi, że ryzyko trzeba zaakceptować.

Zmiany udało się jeszcze wprowadzić, gdyż wniosek nie został zamknięty. Ok 14:30 wniosek został zamknięty w generatorze, wydrukowany, podpisany, zapakowany i osobiście zawiozłam go na Smoczą, gdzie został złożony o godz. 15:15. Oczywiście nie było żadnych kolejek, oddanie dokumentu zajęło mi ok. pół minuty. Pozostaje tylko czekać na uwagi w kwestii formalnej, które powinny się pojawić na faxie w przeciągu kilku tygodni, a potem uwagi merytoryczne przez kolejne 2 miesiące.

Przesłałam ostatnie propozycje drobnych poprawek we wniosku do konsultantki, może uda się jeszcze dzisiaj go złożyć ?

… nie udało się, mam nadzieję na jutro.

Apeluję do osób decyzyjnych w bankach – przygotujcie oferty dla startupów i pomóżcie nam się rozwinąć! Wprowadźcie dodatkowy czynnik zaufania przy ocenie kredytowej, wśród firm <12 m-cy są przyszłe Google, Apple czy Skype…